حقيقت شدند . در برابر آنان ، افراد لجوج كه منافع و سودهاى زودگذر خود را بر همهء اصول و واقعيات مقدم مىدارند ، شروع به اشكال تراشى كرده و در پوشش انتقادهاى كودكانه ، فرمان محكوميت اسلام را صادر نموده و تصور كردند كه در معركهء نبرد با حقيقت ، پيروز گشته‌اند . اينك نمونه‌اى از انتقادهاى بىپايه آنان را كه قرآن مجيد در آيات مورد بحث از آنها ياد مىكند : 1 . چرا اين پيامبر غذا مىخورد ؟ 2 . چرا در بازار براى زندگى مشغول كار مىشود ؟ 3 . چرا در تبليغ رسالت خويش ، فرشته‌اى او را همراهى نمىكند ؟ 4 . چرا گنجى ندارد ؟ 5 . چرا باغى ندارد كه از درآمد آن ، زندگى كند و خود را از كار و كسب برهاند ؟ 6 . محمد ، مرد سحر شده‌اى است ، تصور مىكند كه از طرف خدا مبعوث شده است و افراد با ايمان از يك چنين فردى پيروى مىكنند . اين سخنان كودكانه ، آن‌چنان بىاساس و بىپايه است كه قرآن ، خود را بىنيازتر از آن مىداند كه به پاسخ يك‌يك آنها بپردازد ، هرچند در اين سوره و در برخى از سوره‌هاى ديگر ،